zondag 21 oktober 2018

Slow-shopping


Elke keer als ik in gedachten verzonken in de rij bij de supermarkt sta,  komt iemand vragen of ik niet liever bij de zelfscan betaal. De mensen die dat doen voelen zich zichtbaar opgelaten. Logisch want ik sta natuurlijk niet voor niets waar ik sta. Als ik mijn boodschappen wilde scannen deed ik dat wel.  Je vraagt iemand ook niet bij de kassa of hij misschien liever ander broodbeleg wil of nog toiletpapier nodig heeft. Daarmee passeer je een sociaal acceptabele grens. Dat voelen die mensen ook wel.   

Ik zeg gewoon aardig dat ik niet wil. Daar schrikken ze meestal van wat nou ook weer niet mijn bedoeling is. Ik wil alleen maar rustig in mijn rijtje staan want ik vind 10 minuten inefficiënt om mij heen kijken namelijk heel leuk. Soms kom je aardige mensen tegen waar je normaal nooit een praatje mee maakt. En zonder cassièrs en cassières vind ik winkelen maar een kille aangelegenheid waar ik helemaal niet op uit ben. 

Ik weet niet waarom ze het doen.  Er zal wel meer verdiend kunnen worden als we ons efficiënter gedragen. Bij de HEMA en sommige pompstations gaat men nog verder. Daar vragen ze bij het afrekenen gewoon of je nog pepernoten, frisdrank of de combi-aanbieding worst met een warme drank gehad had willen hebben. Daar raak ik zo van in de war. dat daarna alles mis gaat; Ik laat mijn geld vallen, begin te hakkelen, vraag me af of ik echt geen pepernoten nodig heb, of ik misschien toch zin heb in koffie, vergeet mijn spullen mee te nemen en verlaat de winkel met het vreemde gevoel dat niet de cassière maar ikzelf mij misdragen heb.


Winkeltje van Kouwenhoven Delft door Eddie Horstman


afbeelding: Winkeltje van Kouwenhoven, Delft door Eddie Horstman

Geen opmerkingen :

Een reactie posten