Talking about safe birth

'Don't tell us what safe birth is about as long as we haven't fully explored the potention of womens authonomy in birth as well as the tremendous risks of trying to controll that process. In the meantime, we should watch women a lot closer and take their wishes a lot more seriously.'

Vertrouw bij geboorte meer op kracht vrouw (Parool, Het laatste woord 19-05-2014)

Frozen flash-mob Museumplein Amsterdam 18-05-2014 Tegen conservatieve medicaliserende overheidsbeleid in geboorte-zorg.

Welke vorm van geboorte-zorg is het veiligst? Al jaren woedt daarover een verhitte discussie in Nederland. Uit Europees onderzoek in 2003 en 2008 kwam naar voren dat de babysterfte in Nederland relatief hoog was. 

Sindsdien koerst onze overheid onder druk van ziekenhuizen en specialisten af op een zorgsysteem waarin vrouwen steeds intensiever medisch begeleid worden. De vraag is: Waarom? Want het is beslist twijfelachtig of Nederland wel zo’n hoge babysterfte heeft, laat staan dat is aangetoond of een medisch model van zorg daar het beste antwoord op is. 

Onlangs nuanceerden zes specialisten de hoge babysterfte in Nederland door er op te wijzen dat 78 procent van de Nederlandse babysterfte onder vroeggeboren baby’s is. Sterfte die geen verband houdt met zorg bij de bevalling maar eerder met het feit dat andere landen sterfte voor 24 of 28 weken niet meetelt en dat Nederland minder aan prenatale screening doet. Wat betreft de sterftecijfers rondom de uitgerekende datum is Nederland Europees gezien een middenmoter waaruit niet afgeleid kan worden of een thuisbevalling veilig is of niet, aldus hoogleraar eerstelijnszorg Victor Pop deze maand in de Volkskrant. 

Desondanks zag de Nederlandse overheid aanleiding om de geboorte-zorg op de schop te nemen. Het College Perinatale Zorg kreeg in 2011 de opdracht de verondersteld hoge sterftecijfers terug te dringen. Maar het College vervalt samen met ziekenhuizen en specialisten in een conservatieve reflex om geboortes steeds meer onder medisch toezicht te stellen.

De wetenschappelijke verloskunde draait al 200 jaar om de onderzoeksvraag: ‘Wat kunnen wij specialisten via controle en medische interventie betekenen voor vrouwen?’ Wonderlijk, gezien het feit dat dat bevallen voor 95 tot 100 procent draait om de natuurlijke kracht en mogelijkheden van vrouwen. Toch veroordeelt deze vraag bijna alle vrouwen in technologisch ontwikkelde landen er toe hun kind op volstrekt onnatuurlijke wijze te baren. Zo worden zij liggend op hun rug gedwongen hun kind er tegen de zwaartekracht in uit te persen. Vanzelfsprekend lukt hen dat zelden op eigen kracht. 

Deze passieve vorm van verlossen met de zorgverlener in een actieve glansrol is een volledig geaccepteerde praktijk geworden. De inefficiëntie en het gevaar ervan komen nauwelijks tot uitdrukking in wetenschappelijk onderzoek maar worden afgewenteld op de meest kwetsbare groepen binnen de geboortezorg: vrouwen, kinderen en verloskundigen. Problemen die zich voordoen in het ziekenhuis worden bijna zonder uitzondering geweten aan de falende fysieke toestand van moeder en kind of aan tekortschietende hulp van de verloskundige. ‘Vacuümextractie door uitputting’, ‘cortonenpathologie’ of ‘keizersnede wegens stuitligger’ is er dan te lezen in het bevallingsrapport. De gynaecoloog is in dit scenario altijd de redder in nood (’Gelukkig maar dat u in het ziekenhuis was mevrouw, anders had u het nooit gered.’) en de verloskundige het zwarte schaap (’U had veel eerder naar het ziekenhuis moeten komen!’). De kern van het probleem echter is dat natuurlijk bevallen onmogelijk wordt binnen een systeem dat slechts technische verlossingen faciliteert. 

Er zijn tal van veelbelovende onderzoeken die laten zien dat we grotere stappen voorwaarts kunnen maken in veiligheid, humaniteit en kostenbesparing met een systeem dat de eigen kracht en mogelijkheden van vrouwen centraal zet. Met name uit Amerika, waar de negatieve bijwerkingen van de extreme medicalisering (hogere moedersterfte en hogere sterftecijfers rondom de bevalling) zich al veel scherper hebben afgetekend dan in Nederland. Zo leidde de inzet van een simpele bevallingscoach tot een spectaculaire verlaging van zware medische ingrepen, waaronder de helft minder keizerssneden. Heel wat beter dan de halve promillen vooruitgang die we nu langs de oude weg boeken. Zo lang men daar niet naar kijkt, is de Nederlandse verloskunde niet meer dan een geloof in technische controle en medische interventie. 

Dat maakt de koers van onze overheid voor een integraal medisch model van zorg ook zo conservatief en weinig innovatief. Gebruik maken van de eigen kracht van vrouwen in geboortezorg is vooruitstrevend, visionair, energiebesparend, duurzaam, humaan en geëmancipeerd. Nederland heeft hier de kans om mondiaal een voortrekkersrol te vervullen en zich aan te sluiten bij het progressieve menselijke beleid waarvoor ook Canada en Nieuw-Zeeland inmiddels gekozen hebben.

Vrouw beslist zelf waar zij bevalt (NRC 15 juli 2013)

Wat doen we met zwangere vrouwen die medisch ingrijpen bij hun bevalling weigeren? En wat doen we met verloskundigen die hen respecteren en daardoor in conflict komen met hun eigen richtlijnen? Deze cruciale vragen kwamen naar voren in de tuchtzaak van 4 juni j.l. te Amsterdam waar drie verloskundigen zich moesten verantwoorden voor hun zorg aan vrouwen die afwijkend van de beroepsnorm thuis bevielen. Het ging om vrouwen zwanger van een tweeling of een kind in stuitligging.

Het antwoord van de Inspectie voor de Gezondheidszorg was éénduidig: De verloskundigen hadden de vrouwen op andere gedachten moeten brengen ofwel hun zorgrelatie met hen moeten beëindigen.

Door af te wijken van de beroepsnorm, zijn de verloskundigen tekort geschoten in het bieden van veilige en verantwoorde zorg waarvoor een passende strafmaat moet worden opgelegd.

Maar de praktijk is weerbarstiger, zo bleek uit het verweer van verloskundigen Rebekka Visser, Elisabeth Polak en Laura van Deth. Zij zien zich geconfronteerd met een groeiende groep vrouwen die hun autonomie opeisen. Vrouwen die hun eigen kennis en kunde ten aanzien van bevallen minstens zo belangrijk vinden als die van deskundigen die veiligheid met name nastreven door technische controle en medisch ingrijpen. Deze vrouwen, doorgaans goed geïnformeerd en vaak hoogopgeleid, zijn niet onder de indruk van de cijfers waarmee gynaecologen schermen zolang die gebaseerd zijn op een ziekenhuispraktijk waarin onnatuurlijke barenshoudingen de norm zijn. Integendeel, veel van hen zien het ziekenhuis als een plek die je uit veiligheidsoverwegingen beter kunt mijden. Zij willen best luisteren naar medici maar keren zich bij dwang af van het systeem om desnoods zonder hulp te bevallen.

Eën van die vrouwen is Jikke Bruin, in 2010 bevallen van een tweeling (haar 4e en 5e kind). Wanneer deze wiskundige haar twijfels uit over de wetenschappelijke onderbouwing van de geplande keizersnede die haar te wachten staat, is er geen ruimte voor dialoog. Integendeel er wordt fors druk op haar uitgeoefend om zich neer te leggen bij haar situatie. Hierop keert Jikke het ziekenhuis de rug toe, vastbesloten thuis te bevallen. Ze is al eens eerder alleen thuis bevallen en heeft in het ziekenhuis niets dan narigheid achter de rug. Hierop roept zij de hulp in van van Deth en Visser die al gauw begrijpen dat zij slechts twee opties hebben: Deze vrouw aan haar lot overlaten of haar zo correct mogelijk van dienst zijn. Zij kiezen voor dat laatste maar kunnen niet voorkomen dat Jikke na een anonieme AMK-melding naar het ziekenhuis vertrekt waar zij alsnog via een keizersnede bevalt van haar tweeling. Achteraf hoort Jikke dat ambulance en politie al klaar stonden op de hoek van de straat voor gedwongen opname.

Visser, Polak en van Deth geven toe formeel fouten gemaakt te hebben. Maar benadrukken dat deze procedurele vormfouten voortkomen uit het feit dat zij de autonomie en het recht op zelfbeschikking van vrouwen gerespecteerd hebben in plaats van star vast te houden aan beroepsafspraken. Daarvoor hebben zij zwaarwegende argumenten: 'Het kan niet zo zijn dat er geen beter antwoord is dan zorg weigeren voor vrouwen die anders willen en het kan niet zo zijn dat er ruimte is voor dwang en drang binnen de zorg aan vrouwen die toerekeningsvatbaar zijn', aldus Visser, die in 2011 nog door Libelle werd uitgeroepen tot verloskundige van het jaar. Van Deth beroept zich via haar advocaat op het feit dat zij handelt conform de uitspraak van het Europees Hof voor de Rechten van de mens in 2010 waarin gesteld wordt dat Hongarije mensenrechten schendt door vrouwen de keuzemogelijkheid van een thuisbevalling te onthouden.

Raymond de Vries, professor Medisch Onderwijs in Michigan en hoogleraar Midwifery Science aan de Universiteit van Maastricht stelt in reactie op de tuchtzaak: 'Het wordt tijd dat het ministerie een 'luister naar moeders' studie start waarin hun ervaringen en wensen centraal staan. De beroepsorganisaties zeggen allemaal 'Voor de beste en veiligste zorg moet de vrouw centraal staan.' Maar tot op heden hebben we bijna niets gedaan om naar vrouwen te luisteren. Beslissingen over ‘integrale zorg’ worden genomen door professionele organisaties en het ministerie, zonder input van vrouwen zelf.'

In dit licht bezien staan Visser, Polak en van Deth terecht omdat zij als eerste binnen hun beroepsgroep reageren op een veranderende zorgvraag binnen onze maatschappij en vrouwen meer inspraak toestaan rond hun bevalling dan wij de afgelopen 200 jaar gewend zijn. Maar maakt hen dat tot misdadigers die gestraft moeten worden? Nee, deze vrouwen zijn pioniers die een voorhoedegevecht leveren en waarbij zij een ontwikkeling zichtbaar maken waarover de beroepsgroepen hoognodig met elkaar in gesprek moeten. En daarvoor mag men hen alleen maar dankbaar zijn. Want dit leidt er uiteindelijk toe dat elke vrouw, ongeacht haar visie, recht heeft op de zorg die zij wenst en bij haar past.

Autonomie en soevereiniteit van vrouwen voor veiliger, klantgerichter, goedkopere en democratischer verloskunde.

In navolging van andere technisch hoog ontwikkelde landen slaan deskundigen en politici in Nederland naar aanleiding van het stuurgroepadvies 'Een goed begin' (jan. 2010) met oogkleppen op de heilloze weg in van een integraal medisch model van verloskundige zorg. De neiging vooruitgang te willen boeken door bevallen met nog meer techniek en regels te omkleden is een visie-loze Pavlov-reactie van technisch opgeleide deskundigen die leidt tot een agressieve vorm van verloskunde die vrouwen, kinderen en deskundigen geweld aan doet en vrouwen het recht ontneemt te kunnen kiezen voor professionele ondersteuning in het natuurlijke proces van bevallen. De verloskundige zorg kan veel grotere, stappen voorwaarts maken, in kwaliteit, veiligheid en klanttevredenheid, door de natuurlijke kracht, mogelijkheden en kennis van vrouwen centraal te stellen. 

 

(afb. International Human Rights in Chilbirth Congress 2012 Den Haag)

In 1999 bereidde ik mij voor op een thuisbevalling. Hoewel het de eerste keer was dat ik ging bevallen, was ik vol vertrouwen. Ik dacht: Ik ben sterk, lenig, goed in sport, een doorzetter en een ras-optimist. Boeken had ik niet nodig. Ik vertrouwde er op dat mijn lichaam wist wat het moest doen. Beatrijs Smulders, pleitbezorgster van de natuurlijke bevalling en boegbeeld der Nederlandse verloskundigen stond in mijn ogen symbool voor de Nederlandse verloskunde in het algemeen. Ik ging er dan ook van uit dat men alles op alles zou zetten mij te helpen op natuurlijke wijze te bevallen.

Dit positieve beeld spatte als een zeepbel uiteen toen mijn bevalling niet de louterende krachtmeting werd die ik me er van had voorgesteld maar een 36-uur durend medisch circus waarbij niemand, verloskundigen noch gynaecologen, ook maar één moment gericht was op mijn eigen mogelijkheden en inzichten, laat staan in wat ik wilde. Op routineuze wijze was iedereen om mij heen uitsluitend gericht op zijn of haar eigen technische taken en verantwoordelijkheden. De enige vorm van hulp die mijn verloskundige mij na 24 uur eenzaam ploeteren bood, was een ruggenprik onder de dreigende woorden: 'Beter dat, dan dat je zodirect geen kracht meer hebt je kind er zelf uit te persen'. In het ziekenhuis moest ik mijn kind er zonder enkel gevoel in mijn lijf op commando van een overijverige assistent-verloskunde tegen de zwaartekracht in uitpersen terwijl ik in een ongemakkelijke houding schuin achter mij op de monitor keek wanneer ik een wee had. Na een uur tevergeefs persen kreeg mijn kind het benauwd. Zijn hartslag daalde onder een kritiek punt. 'Hij moet er uit!' hoorde ik roepen en in een angstaanjagende panieksituatie werd ik binnen enkele minuten via pomp, schaar en hardhandig geruk van mijn kind verlost.

Aanvankelijk begreep ik het niet. Hoe kon mij, een vrouw in de kracht van haar leven, vastberaden natuurlijk te bevallen, dit overkomen? Had ik wel alles op alles gezet? Had mijn omgeving dat wel gedaan? Of had mijn lichaam gewoon gefaald zoals in het bevallingsverslag was terug te lezen: 'Trage ontsluiting bij langdurig gebroken vliezen' en 'corthonenpathologie'. Tot ik voor mijn tweede bevalling in 2001 'Actief bevallen' van Janet Balaskas las. In deze eye-opener stond precies wat je zelf kon doen om succesvol natuurlijk te bevallen: Actief worden, verticaal blijven en hurken bij de laatste weeën. Met deze eenvoudige tips beviel ik thuis sneller en eenvoudiger dan ik ooit voor mogelijk had gehouden. Ik wist precies wat te doen en in mijn zwakke momenten gaf mijn man mij dezelfde peptalk als die hij zijn teamgenoten zondags altijd op het rugbyveld gaf : 'Kom op, niet wegkruipen voor de pijn, ogen open en gaan!'. Dat gaf zo veel moed dat ik voor het eerst echt geloofde dat ik het kon. Ik zette muziek op, vastbesloten rondjes te blijven lopen totdat mijn kind geboren was, ook al duurde het nog 36 uur. Ondanks de pijn van de weeën walste ik vol zelfvertrouwen met geheven hoofd door de huiskamer terwijl mijn zoon binnen anderhalf uur in vliegende vaart geboren werd. Eureka! Bevallen ging helemaal niet over het opvolgen van technische adviezen van deskundigen. Het ging puur over jezelf, je eigen kracht en wat je daar mee deed! De belangrijkste voorwaarde daarbij bleek een vrolijke ongedwongen sfeer waarin (zelf)vertrouwen en plezier centraal stond.

Ik was verbaasd maar tegelijkertijd ook niet. Iedereen weet dat autonomie, verantwoordelijkheid en plezier op de werkvloer leidt tot betere prestaties. Voor bevallen geldt dit in de overtreffende trap. Een kind baren is arbeid op topniveau. Zowel fysiek als mentaal. In diverse talen komt dat nog altijd direct tot uitdrukking: In Vlaanderen is een vrouw bezig met 'de arbeid', in Engeland is zij 'in labour' en een Franse vrouw is bezig met 'le travail'. En net zoals een topvoetballer bij een WK finale nooit zal scoren zo lang hij voortdurend vragend naar de zijlijn kijkt, zal een barende vrouw de klus op deze manier ook nooit kunnen klaren. Op het moment suprême moet zij iedereen opzij schuiven om zelf te kunnen schitteren. Bij mijn volgende twee thuisbevallingen in 2003 en 2006 bleek dit inzicht weer even toepasbaar en succesvol en beviel ik tot verbazing van mijn verloskundigen sneller dan verwacht.

De allergrootste complicatie bij mijn eerste bevalling was niet trage ontsluiting, langdurig gebroken vliezen of corthonenpathologie geweest, maar het feit dat niemand, noch ikzelf, noch de mensen om mij heen ook maar iets had gedaan om het natuurlijke proces van bevallen fysiek of mentaal positief te ondersteunen. Integendeel, volgens Balaskas verkleinde ik met mijn inactieve onderuitgezakte houding mijn bekkenuitgang met wel 30%, minimaliseerde ik de zuurstofvoorziening voor mijzelf en mijn kind en leverde ik een 36 uur durend gevecht tegen de zwaartekracht waarin mijn verlamde onderlijf geen schijn van kans had. Al die tijd werd ik beschouwd met de angstige wantrouwende blikken die elke onderneming, laat staan een bevalling, bij voorbaat doen mislukken. Het natuurlijke proces van bevallen was op alle fronten tegengewerkt. Pijnbestrijding en technisch ingrijpen bleken hieruit uiteindelijk de enige uitweg.

Foutief begrip over bevallen binnen moderne verloskunde
Mijn ervaring staat niet op zichzelf maar is exemplarisch voor de manier waarop vrouwen in technisch ontwikkelde landen tegenwoordig bevallen. De moderne verloskunde heeft zich ontwikkeld als een vrouw-vreemde technische wetenschap die steeds meer los is komen te staan van de mogelijkheden, kennis, ervaringen en gevoelens van vroedvrouwen (Middelnederlands voor wijze vrouw) en vrouwen zelf. In de loop van een aantal eeuwen werd hun ervaringsgerichte gevoelsmatige kennis en kunde ten aanzien van het natuurlijke proces van bevallen door een overwegend mannelijk corps aan specialisten langzaam maar zeker naar de achtergrond verbannen. Hierdoor heeft deze vorm van zorg nooit de kans gehad zich gelijkwaardig te kunnen professionaliseren aan de wetenschappelijk gefundeerde probleemgerichte technisch gecontroleerde zorg van geneesheren. Dat vroedvrouwen, als hoedsters over het normale proces van bevallen, en vrouwen zelf niet in staat geweest zijn dit proces van medicalisering een halt toe te roepen, is niet het gevolg van een evenwichtige weging tussen een vroedvrouwen- en een medisch model van zorg maar is te wijten aan hun ongelijkheid in opleiding, geslacht en status ten opzichte van de hoog opgeleide geneesheren en mannen in het algemeen alsmede een tijdsgeest waarin de wrede natuur gewantrouwd werd en men techniek beschouwde als middel tegen elke kwaal.

Dit proces heeft uiteindelijk geleid tot een foutief begrip over het wezen van bevallen en een fundamentele systeemfout binnen de verloskunde waarbij de actieve, leidinggevende, zelfsturende rol rol die een vrouw nodig heeft om veilig en ongecompliceerd te kunnen bevallen is overgenomen door deskundigen. Teneinde deskundigen maximaal grip te geven op het proces van bevallen, baart het merendeel van de vrouwen tegen alle natuurwetten in: En plein-publique, onzeker, afhankelijk, op haar rug, tegen de zwaartekracht, met minimale support, in een vreemde omgeving met relatief of geheel onbekenden, verdoofd of anderszins gedrogeerd en meestal bang voor wat komen gaat. Daarmee zijn vrouwen de grip op zichzelf volledig kwijtgeraakt.

Passivering vrouwen diepste verloskundige crisis
Bevallen is nog nooit zo zwaar en pijnlijk geweest als nu en nooit eerder waren medische ingrepen en pijnbestrijding zo talrijk. De enorme hoeveelheid vrouwen die in Nederland tijdens hun bevalling met complicaties naar het ziekenhuis wordt verwezen is niet alleen een signaal dat deskundigen steeds voorzichtiger worden maar ook een uitdrukking van het gebrek aan zelfredzaamheid van vrouwen en de mate waarin zij worden tegengewerkt in het natuurlijke proces van bevallen. Tegennatuurlijke barenshoudingen en gebrek aan emotionele support veroorzaken ondragelijk lijden waardoor veel vrouwen pijnbestrijding, onder het motto 'De klant is koning', dankbaar omarmen. Maar pijnbestrijding is verre van klantvriendelijk. Het dient vooral het belang van ziekenhuizen en deskundigen in hun streven naar efficiency aangezien het de tijdsduur van een bevalling reduceert naar een persmoment van maximaal één uur. Voor vrouwen is het de slechtst denkbare service die er bestaat. Want als zij haar eigen gevoel en kracht niet meer kan gebruiken om haar kind geboren te laten worden, zullen anderen hun technische kracht moeten aanwenden om haar van haar kind te verlossen. Daarom loopt pijnbestrijding zo dikwijls uit op een kunstverlossing.

Zowel in Nederland maar ook mondiaal gezien vormt de passivering van de kennis en kunde van vrouwen zelf in hun bevalling de diepste onuitgesproken crisis binnen de verloskunde met consequenties die de betrokken beroepsgroepen bij lange na niet kunnen, willen of durven overzien.
Dagelijks worden duizenden vrouwen overal ter wereld ritueel verminkt omdat specialisten zichzelf en niet de fysiologie van vrouwen centraal stellen. Het inknippen van vrouwen is een even zinloos maar vanzelfsprekend deel van onze cultuur geworden als vrouwenbesnijdenis, echter niet vanuit religieuze maar vanuit wetenschappelijke vooringenomenheid. Opmerkelijk genoeg is er, ondanks de dominante pathologische visie op bevallen, wetenschappelijk gezien altijd voldoende basis geweest om aan te nemen dat een systeem gericht op de natuurlijke behoeften van vrouwen leidt tot meer veiligheid, tevredenheid en minder kosten. In binnen- en buitenland hebben gerenommeerde specialisten als Kloosterman, Smulders, Kitzinger, Balaskas, Tew, Odent, Lemaze, Dick-Reed, Klaus, Gaskin, Davis-Floyd, Goer en Caldeyro Barcia daar decennialang onophoudelijk de aandacht op gevestigd.

Pathologische visie en marktwerking werkt agressieve onveilige verloskunde in de hand
Desondanks houdt men vast aan een agressieve vrouwonvriendelijke verloskunde. De pathologische visie op bevallen is dominant en hardnekkig en deskundigen worden niet opgeleid met een kritische houding ten aanzien van het eigen handelen. Daarom worden complicaties doorgaans niet geweten aan de eigen methoden maar aan de haperende fysiologie van moeder en kind. Vrouwen lijden massaal aan voorliggende placenta's, smalle bekkens en luie baarmoeders en kinderen aan een 'verkeerde' ligging, gevaarlijke navelstrengen en te grote hoofden. Trots presenteert men onderzoek (Hannah trial okt. 2000)) waaruit blijkt dat men stuitliggers er maar beter direct uit kan snijden in plaats van langs de normale weg geboren te laten worden. Zonder zich er rekenschap van te geven dat men 'de normale weg' tegenwoordig op alle fronten tegenwerkt. Onderzoek dat zich baseert op een onnatuurlijke praktijk en in 95% van de gevallen wordt uitgevoerd door deskundigen die overtuigd zijn van de juistheid van een technisch gecontroleerd systeem zal, als een self-fullfilling prophecy, altijd in het voordeel van dit systeem pleiten en nooit een eerlijk beeld zal opleveren over de veiligheid van een professioneel systeem dat primair gericht is op natuurlijke ondersteuning. De onverwachte uitkomsten in de onderzoeken van het UMC en het AMC (nov./dec.2010) waaruit bleek dat bevallen bij een gynaecoloog veiliger was dan bij een verloskundige zouden ook in het licht van dit mechanisme moeten worden bezien. Want de zorg van verloskundigen is dusdanig uitgekleed en aan banden gelegd dat thuisbevallen vrijwel synoniem geworden is voor een onbewaakte ziekenhuisbevalling onder leiding van een HBO-gynaecoloog. Een slap aftreksel van een ziekenhuisbevalling dus. Wanneer medische zorg wordt fijngeslepen als een fonkelende diamant terwijl natuurlijk ondersteunende zorg aan vrouwen erodeert, is het begrijpelijk dat medici, ziekenhuizen en politici menen dat een integraal medisch model van zorg de beste manier is om de perinatale sterftecijfers in Nederland terug te dringen. Maar dat is niet logisch en verstandig. Want men weegt het voordeel van een integraal ondersteunend systeem niet mee. Onderzoek uit Amerika (Klaus, Kenell, Klaus 2006) liet zien dat inzet van een bevallingscoach het aantal keizersneden met 45%, het aantal tangverlossingen met 34%, de bevallingsduur met 25%, het gebruik van oxytocine met 50%,'gewone' pijnbestrijding met 31% en ruggenprikken met 10 tot 60% reduceerde. Spectaculaie cijfers die ons het potentieel tonen van een model waarin zelfredzaamheid centraal staat. Perverse prikkels moeten uit dit model geweerd worden want waar tijd geld is, worden vrouwen gebruuskeerd. Een keizersnede levert veel geld op in weinig tijd, pijnbestrijding levert tijdwinst op en schaalvergroting zoals groepspraktijken en geboortecentra leveren meer geld in minder tijd dan de kwalitatief hoogwaardiger één op één begeleiding.

Dictatuur van medische verloskunde
Vanuit de verwrongen visie dat niet vrouwen zelf maar deskundigen beschikken over de kennis en kunde die nodig is om veilig te kunnen bevallen, bejegent de moderne verloskunde vrouwen niet alleen agressief maar ook dictatoriaal. Verloskundigen en hoogzwangere vrouwen die zich weigeren te onderwerpen aan de onnatuurlijke praktijk van de moderne verloskunde worden zowel in Nederland als elders zwaar onder druk gezet door medische professionals en steeds vaker via justitie bewogen tot een medisch gecontroleerde bevalling. In Hongarije was er jarenlang sprake van een medische alleenheerschappij waarin de regering het vrouwen wettelijk onmogelijk maakte thuis te bevallen met professionele ondersteuning. Thuis bevallen is namelijk gevaarlijk volgens Hongaarse gynaecologen die onderhands veel extra geld voor ziekenhuisbevallingen vragen en daarmee de rijkste artsen van Hongarije zijn. Gynaecoloog/verloskundige en mensenrechtenactivist Agnes Gereb die vanuit humanitaire overwegingen doorging vrouwen thuis op natuurlijke wijze te ondersteunen werd onlangs veroordeeld tot twee jaar gevangenisstraf en vijf jaar ontheffing van haar beroep. Als misdadiger geboeid stond zij terecht in een oneerlijk proces waarin de sterfgevallen waar zij mee te maken kreeg haar persoonlijk werden aangerekend terwijl de oordelende kinderartsen, overtuigd van de onveiligheid van thuis bevallen, zelf nauwelijks verantwoording hoeven af te leggen over de sterfgevallen waar zij in het ziekenhuis bij betrokken zijn.

Gelukkig nemen vrouwen, overal waar de medische dictatuur totalitair dreigt te worden en critici de mond gesnoerd wordt, plotseling de macht over met opmerkelijke initiatieven. De Amerikaanse moeder Laura Kaplan Shanley schreef vanuit het gemedicaliseerde Amerika het waarachtige en compromisloze 'Unassisted Childbirth' waarin zij zelfbesturing, zelfbeschikking en afzondering als kernwaarden voor een veilige ongecompliceerde bevalling formuleert. De Hongaarse moeder Anna Ternovsky klaagde haar land in 2009 aan bij het Europees Hof voor de Rechten van de Mens wegens discriminatie en aantasting in de privé-sfeer. Hierop stelde het Hof in 2010 dat het recht op de beslissing om ouder te worden, een inherent recht bevat om de omstandigheden te kiezen waaronder men ouder wordt en dat de Hongaarse regering zijn plicht verzaakte in het faciliteren van thuisbevallingen. In Nederland stevenen artsen, ziekenhuizen en politiek af op eenzelfde totalitair systeem, met als argument dat de door hen zelf uitgeholde zorg van verloskundigen niets meer waard is. Kreten als 'keuzevrijheid' en 'De vrouw centraal' verhullen het ondemocratisch karakter van dit proces. Sinds 2011 biedt de GeboorteBeweging, een initiatief van vooruitstrevende verloskundigen, doula's (bevallingscoaches), moeders en anderszins geïnteresseerden tegenwicht via tal van activiteiten onder meer in de organisatie en uitvoering van het internationale congres 'Human Rights in Childbirth' in Den Haag (31mei-1 juni 2012). Hier staan de implicaties rondom de zaak Ternovsky centraal: Wie bepaalt waar en hoe vrouwen bevallen? Na 400 jaar medische onderdrukking eisen vrouwen hun rechten op. Wereldwijd maken doula's (bevallingscoaches) opmars omdat vrouwen steun willen en geen controle. Het is de verloren gegane stem van vrouwen zelf die de verloskunde weer in evenwicht kan brengen en haar kan laten inzien dat een autonome soevereine positie van vrouwen de uitgelezen weg is om veilig bevallen te paren aan een rechtvaardige samenleving.

De GeboorteBeweging

Oorspronkelijke tekst van het artikel over de GeboorteBeweging in Weleda Verloskundigen Forum (april 2012).

Wendy Schouten, moeder van vier kinderen, publiciste en auteur van 'Bevallen op eigen kracht, wat je zelf kunt doen om veilig en ongecompliceerd te bevallen' (binnenkort bij uitgeverij Nearchus c.v.).

Door toenemende regelgeving en techniek krijgen vrouwen steeds minder ruimte om bij de bevalling hun natuurlijke impulsen te volgen en kunnen verloskundigen hen daarbij steeds minder goed ondersteunen. Het recht om te kiezen voor een natuurlijke geboorte in Nederland lijkt te verdwijnen. De nu ruim tweehonderd leden tellende Geboortebeweging wil het tij keren.

De GeboorteBeweging werd opgericht begin 2011, kort nadat onderzoek van het UMC de houdbaarheid van het Nederlands verloskundig model in media en politiek op scherp stelde. Uit dit onderzoek bleek, dat de perinatale sterfte bij bevallingen onder leiding van een verloskundige, hoger was dan bij bevallingen die plaats vonden onder leiding van een gynaecoloog. Hoewel het onderzoek in wetenschappelijk kring bekritiseerd werd, brachten diverse media het als een voldongen feit.
Voor de politiek was dit het moment om over te gaan tot actie. Internationaal onderzoek (Peristat 2003 en Peristat II 2008) zaaide al jaren onrust over het Nederlands verloskundig systeem, omdat de perinatale sterftecijfers in Nederland hoger zouden zijn dan in de meeste andere Europese landen. Hoewel er op de cijfers veel kritiek volgde en nooit eerder was aangetoond dat ze verband hielden met zelfstandig werkende verloskundigen, zette de politiek (in het kielzog van medisch specialisten) nu koers naar één overkoepelend medisch verloskundig systeem, waarbinnen verloskundigen voortaan opereren binnen de grenzen van medisch specialisten en ziekenhuizen. Een koerswijziging die niet zo zeer wetenschappelijk onderbouwd is maar vooral gesteund wordt door twee gedachten: Dat gescheiden beroepsgroepen met een uiteenlopende visie op bevallen, de continuïteit in de zorg geen goed doen. En dat het hoog tijd wordt dat Nederland, in navolging van de rest van Europa, een integraal medisch verloskundig model aanneemt.
Aanvankelijk leek de KNOV zich te voegen naar een dergelijk model van zorg, maar afgelopen herfst sprak - mede door de acties van de GeboorteBeweging - tweederde van de verloskundigen die aanwezig waren op de algemene leden vergadering van de KNOV, zich uit voor het herijken van de plannen voor integrale verloskundige zorg. Het nieuwe plan van de KNOV komt in juni 2012 in stemming.

Waar staat de GeboorteBeweging voor?
De Geboortebeweging is een heterogene groep vrouwen (en een enkele man), bestaande uit verloskundigen, moeders, kraamverzorgenden, verpleegkundigen, doula's (bevallingscoaches), zwangerschapstherapeuten, publicisten en anderszins geïnteresseerden, die zich zorgen maakt over de voortschrijdende medicalisering van bevallingen in Nederland. In plaats van een integraal verloskundig model van zorg, gebaseerd op techniek en controle, ziet zij liever een integraal vroedvrouwen model van zorg, gebaseerd op de natuurlijke kracht en mogelijkheden van vrouwen zelf.
De beweging komt op voor het recht van vrouwen om natuurlijk te bevallen en daarin hun eigen behoeften te volgen. Zij staat het idee voor dat een bevalling een actieve gebeurtenis is, waarbij een vrouw optimaal gebruik moet kunnen maken van haar eigen kracht en mogelijkheden. Intensivering van techniek en controle zoals een integraal verloskundig zorgmodel met zich meebrengt, beschouwt zij als onwenselijk, omdat het de cliënt beperkt in haar natuurlijke mogelijkheden en keuzevrijheid. Tevens beperkt het de zorgverlener in haar (of zijn) mogelijkheden de natuurlijke behoeften van vrouwen te ondersteunen en te respecteren. Dit is frustrerend en demotiverend voor de vrouw die bevalt, omdat dit stagnatie oplevert in het normale proces van bevallen met alle complicaties van dien.

Wat doet de Geboortebeweging?
Zij biedt tegenwicht aan de maatschappelijk geaccepteerde opvatting, dat intensivering van controle en techniek automatisch leidt tot meer veiligheid bij de bevalling. De leden gaan juist uit van het idee dat de zorg rondom bevallen beter én veiliger kan worden door het natuurlijke proces van bevallen optimaal te ondersteunen. Omdat dit de enige manier is waarop zowel de behoeften van de moeder, als de veiligheid van moeder en kind, gelijktijdig gewaarborgd kunnen worden. Hoewel er voor deze aanname talloze wetenschappelijke onderbouwingen zijn, vindt zij tot op heden weinig tot geen weerklank in politiek Den Haag.
Daarnaast is het streven, dat er een eind komt aan het éénzijdig positieve beeld dat door medisch specialisten en media wordt geschapen over “technisch gecontroleerd bevallen”. Met het delen en verstrekken van informatie wil zij dit beeld bijstellen en nuanceren, zodat zwangere vrouwen én beleidsmakers zich een meer waarheidsgetrouw beeld kunnen vormen over de inhoud van kwalitatief hoogwaardige zorg rondom bevallen. Het kan hierbij gaan om wetenschappelijke informatie maar de Geboortebeweging wil vooral ook een herwaardering creëren voor de kennis en wijsheid van vrouwen zelf. Naast de visie van technisch specialisten ziet zij de gevoelens en ervaringen van vrouwen zelf als vertrekpunt in het ontwikkelen van goede verloskundige zorg: de vrouw die bevalt centraal. Maar dan echt!

Contact
Zwangere vrouwen hebben toegang tot de informatie van de Geboortebeweging via de website in aanbouw www.geboortbeweging.nl. Op facebook vormt de beweging een gesloten groep waar informatie wordt verspreid en met elkaar gedeeld wordt. De beweging komt eens in de maand samen voor overleg en afspraken en neemt daarnaast geregeld zitting in landelijke en/of regionale overlegstructuren.

Vroedvrouw Rebekka Visser wint Gouden Ooievaar-award

Persbericht Geboortebeweging 25 november 2011

foto: Dirk-Jan van Dijk

Jaarlijks reikt vrouwenblad Libelle een medische award uit aan een persoon met speciale verdiensten in de zorg. Dit jaar zocht Libelle de beste verloskundige van Nederland. Lezeressen konden hun stem uitbrengen op drie geselecteerde kandidaten. Winnares met 60% van de stemmen werd Rebekka Visser (42), vroedvrouw van praktijk Springtij te Usquert in Noord-Groningen.

Rebekka, genomineerd in de categorie “vooruitstrevende samenwerking met gynaecologen”, onderscheidt zich door haar bijzondere inzet voor meer autonomie en inspraak door vrouwen bij hun bevalling. Haar motto: “Vrouwen moeten zelf de regie kunnen houden”

“Baren kun je prima zelf” staat er op de website van haar praktijk Springtij te lezen. Het tekent haar visie op bevallen. Voor Rebekka is een vrouw die gaat bevallen een actieve partij. Haar technische kennis en kunde stelt zij bescheiden in dienst van de natuurlijke deskundigheid van haar cliënt. Om goed te kunnen bevallen, moet een vrouw gebruik kunnen maken van haar eigen mogelijkheden en zelf de regie voeren. Rebekka ziet het als haar taak vrouwen daarin te steunen. Daarom begeleidt zij een beperkt aantal cliënten intensief en gaat zij bij overdracht naar de tweede lijn altijd mee naar het ziekenhuis. Op die manier ziet zij er op toe dat de wensen van haar cliënt ook in een omgeving met stricte protocollen gehoord en gerespecteerd worden. Zij wil graag meer inspraak aan het ziekenhuisbed en bespreekt dit onderwerp regelmatig met gynaecolgen. “Want een betere samenwerking met de zwangere zelf vergroot de kans op een goede bevallingservaring, óók als er complicaties zijn.”

Rebekka Visser brengt haar vooruitstrevende visie niet alleen onder de aandacht in haar werk als verloskundige maar ook in diverse neven-activiteiten. Op haar blog 'vroedvrouw en radicaal' breekt zij een lans voor de zelfredzaamheid van vrouwen bij hun bevalling en stelt kritische vragen over de werkwijze van verloskundigen en gynaecologen. In december 2010 initiëerde zij de petitie “Recht op autonome keuze voor zwangeren” gericht aan minister Schippers van Volksgezondheid. Hiermee wil zij het zelfbeschikkingsrecht opeisen voor zwangere vrouwen ten aanzien van de omstandigheden waaronder zij bevallen. Tevens vervult zij een prominente rol binnen de Geboortebeweging die begin 2011 werd opgericht en is uitgegroeid tot een breed platform van verloskundigen, doula's, moeders en andere geïnteresseerden die zich willen inzetten voor het behoud van de natuurlijke bevalling.

In een reactie vanuit haar praktijk Springtij in Usquert zegt Rebekka: “Ik had nooit verwacht dat ik hiervoor in aanmerking zou komen, zowel de nominatie als de prijs verrasten mij enorm! Ik vind het fantastisch om te merken dat iets waar ik me hard voor maak kennelijk zo leeft onder de mensen die hebben gestemd. Een bevalling kun je maar één keer doen. Ik hoop dat meer vrouwen zich durven uit te spreken bij de verloskundige en de gynaecoloog, zodat ze tevreden op hun bevalling kunnen terugkijken.”

http://www.vroedvrouwenradicaal-rebekka.blogspot.com/
http://www.springtij.com/welkom.html

Bevallen: Wat als het mis gaat?

Ik ben hard bezig mijn boek Bevallen op eigen kracht drukklaar te krijgen. Over enige tijd verschijnt het bij uitgeverij Nearchus c.v., een antroposofische uitgeverij die vanaf het begin overtuigd was van de waarde van mijn manuscript en zich graag wilde inzetten om dit vernieuwende geluid naar buiten te brengen.

Voordat Nearchus c.v. en ik elkaar hadden gevonden, had ik contact met een aantal grotere commerciële uitgevers. De meesten van hen vonden mijn boek leuk of interessant maar konden er niet goed mee uit de voeten dat ik geen arts of verloskundige was. 'Alles goed en aardig Wendy, maar je bent gewoon maar een vrouw die vier bevallingen heeft doorgemaakt. Op basis daarvan kun je vrouwen toch niet zo maar tips geven over bevallen. Want: wat als het mis gaat? Zodirect wordt het boek nog uit de handel gehaald! Nee, Jomanda-achtige toestanden daar zitten we niet op te wachten.'

De vraag 'Wat als het mis gaat' is natuurlijk heel legitiem en ik pretendeer ook niet dat hij onbelangrijk is maar mijn boek is juist een reactie op de dominantie van die vraag binnen de moderne verloskunde. Het probleem van de moderne verloskunde is namelijk dat er een beetje te veel mensen bezig zijn met de vraag: Wat als het mis gaat? Het gevolg daarvan is de voortschrijdende medicalisering van het normale menselijke proces dat bevallen is waaraan dagelijks duizenden vrouwen en kinderen onnodig lijden.

Met Bevallen op eigen kracht wil ik niet ingaan op de vraag 'Wat als het mis gaat' maar juist op de vraag: 'Wat kunnen wij vrouwen zelf doen om te zorgen dat het goed gaat?' vanuit de overtuiging dat de vraag 'Wat als het misgaat' daardoor minder aan de orde is. Volgt u het nog?

Het is namelijk juist die vraag die de verloskunde uit het oog is verloren en die haar op een dwaalspoor gebracht heeft. En het is juist de ervaringsgerichte gevoelsmatige kennis van vrouwen zelf die haar weer de goede richting op kan krijgen.

De toekomst van de Nederlandse verloskunde: herstel autonomie van de vrouw

Veel vrouwen weten het nog niet, maar het is een heel spannende tijd voor hen die nog een bevalling voor de boeg hebben. Maandag 12 september beslist de Koninklijke Nederlandse Organisatie van Verloskundigen (KNOV) over de koers die zij wil gaan varen in de zorg rondom zwangerschap en geboorte. Afgelopen juni heeft de KNOV een voorkeur uitgesproken voor een integraal medisch model van zorg wat inhoudt dat bevallen in Nederland in de toekomst volledig gemedicaliseerd zal worden.

Dit is een regelrechte ramp voor vrouwen en kinderen! De technische probleemgerichte visie op bevallen zal de norm worden wat betekent dat steeds meer vrouwen op een harde agressieve manier van hun kinderen zullen worden verlost. En dat terwijl er nog zo veel winst te behalen valt in een betere ondersteuning van de natuurlijke kracht en mogelijkheden van vrouwen. Het hele veld ligt nog open om (her)ontdekt te worden.

Het is juist de technische probleemgerichte visie op bevallen die de verloskunde ondermijnt en steeds meer problemen opwerpt. Vrouwen kunnen alleen maar veilig bevallen als ze hun eigen kracht goed leren te gebruiken en daar de faciliteiten voor krijgen. Wanneer zij hun kind er in de toekomst standaard, en plein publique, tegen de zwaartekracht in, uit moeten persen, wordt medische hulp of een medisch model van zorg een self-fullfilling prophecy. En natuurlijk blijkt dat ook uit onderzoeken die zich baseren op een praktijk waarin vrouwen niet in staat gesteld worden hun natuurlijke kracht te gebruiken. Wetenschappelijk onderzoek is niets waard zo lang het zich baseert op slechte praktijken!

Verloskundigen zijn geleidelijk heel geraffineerd meegezogen in de stroom van de gynaecologen die hen onderwijzen. Nu is het zo ver dat zij hun exclusieve functie als hoedster over het normale proces van bevallen volledig uit het oog dreigen te verliezen. Ik hoop dat verloskundigen beseffen dat zij het wezen van hun vak, het ondersteunen van vrouwen, met een medisch model de rug toe keren. Dat zij hun eigen vak daarmee uithollen en zichzelf overbodig maken. Daar kun je voor kiezen. Maar vrouwen zullen altijd behoefte hebben aan steun in het normale proces en zullen daar ook hulp voor zoeken. Dat gebeurt nu al in toenemende mate met de bevallingscoaches, de zogenaamde doula's. Met een medisch model van zorg zullen verloskundigen zich verwijderen van vrouwen. Zeker in deze tijd waarin men zich in toenemende mate bewust wordt van de beperkingen van wetenschap en techniek en de aandacht voor natuurlijke kracht alleen maar toeneemt.

Het bizarre aan de hele verloskunde is dat vrouwen zelf geen stem hebben in de besluitvorming rondom bevallen. Ik stuurde elf dagen terug een brandbrief aan de KNOV waar tot op heden geen reactie op kwam. Men kan toch allicht reageren?
Het tekent de situatie. Er wordt over vrouwen besloten. En de hoogste macht daarin ligt in handen van een door mannen gedomineerde groep gynaecologen die bevallen ziet als een technisch specialisme en die zich vanuit hun eigen ervaring en gevoel niet kunnen verbinden met bevallen.

De verloskunde van de toekomst heet geen verloskunde maar geboortekunde. Daarin draait het om de kunde van een vrouw haar kind geboren te laten worden. Die geeft de bevalling weer terug aan de vrouw, zal haar autonomie en deskundigheid in ere herstellen en zichzelf bescheiden op de achtergrond plaatsen. Maar of verloskundigen hier nog deel van zullen uitmaken, valt nog te bezien.

Hieronder volgt mijn brief aan de KNOV

Geachte KNOV,

Naar aanleiding van mijn stukken in NRC en eerdere publicaties over bevallen in diverse dagbladen (zie www.bevallenopeigenkracht.nl, actualiteit) kreeg ik diverse reacties van verloskundigen uit het hele land. Verschillende van hen hebben mij gevraagd contact met u op te nemen om mijn visie met u te delen met name wat betreft de vergadering van 12 september 2011 waarin besloten zal worden over de koers die de verloskunde in de toekomst zal moeten gaan varen.

Ik heb begrepen dat men afgelopen juni een voorkeur heeft uitgesproken voor optie vier wat neerkomt op een integraal medisch model van zorg. Ik maak mij hier grote zorgen over en ben bang dat jullie hiermee een fout begaan die vrouwen en verloskundigen veel schade zal toebrengen. Het medicaliseren van de bevalling past niet in deze tijd waarin vrouwen juist steeds meer gebruik willen maken van hun natuurlijke kracht. Overal ter wereld ontstaan initiatieven van vrouwen die tegen de medicalisering ingaan (gentle birth, orgasmic birth, hypnobirthing, doula's ,unassisted childbirth, freebirth, bevallen op eigen kracht, vrije geboorte), Het is een ontwikkeling in opmars. Het is een tijd waarin de beperkingen van techniek en wetenschap steeds meer gevoeld worden en men zich realiseert dat we de kracht van de natuur niet moeten beheersen maar slim gebruiken.

Mijn idee van een houdbare en duurzame verloskunde is dat de natuurlijke kracht van vrouwen weer het uitgangspunt wordt van de verloskunde en dat zij zich op wetenschappelijk niveau over de vraag buigt hoe die zo optimaal mogelijk ingezet kan worden om een gezonde bevalling te bevorderen en problemen tegen te gaan. Binnen de zorg aan zwangere vrouwen is de wetenschap een manier om zorg te verlenen maar beslist niet de enige manier. Ervaring en gevoel zijn minstens zo waardevol als wetenschap. En daarover beschikken zwangere en bevallende vrouwen zelf. Zij zijn het die in verbinding staan met hun lichaam en geest. Zij zijn het die direct informatie krijgen aangeleverd. Een verloskundige of gynaecoloog moet zich uiteindelijk behelpen met afgeleide kennis, via het lichaam van een vrouw, via een apparaat en via de interpretaties daarvan. In de zorg van de toekomst staat de bevallende vrouw centraal en treedt de verloskundige en of gynaecoloog bescheiden op als adviseur. De vrouw die bevalt heeft de regie.

Het is prima als verloskundigen een wetenschappelijke opleiding gaan krijgen. Maar die moet dan wel primair gericht zijn op de natuurlijke kracht van vrouwen en in balans zijn met de ervaringsgerichte en gevoelsmatige kennis van vrouwen en verloskundigen. Wetenschap alleen is te beperkt om zwangere vrouwen goede zorg te kunnen geven bij hun bevalling.

Ik vind dat verloskundigen zich moeten emanciperen van de wetenschappelijke probleemgerichte verloskunde die hen onderwezen wordt door mannelijke gynaecologen die hun gevoel en ervaring niet kunnen betrekken in de materie. Bevallen draait om gevoel en ervaring. Dat zou het vertrekpunt van toekomstig onderzoek moeten zijn..

Zonder dergelijke fundamentele overwegingen raakt de verloskundige zorg op termijn uitgehold. Het is onvermijdelijk dat er dan van onderaf groepen zullen opstaan (zoals nu gebeurt met de doula's) die dit vacuum trachten op te vullen.

Graag treedt ik verder met u in contact als behartiger van de belangen van de zwangere en bevallende vrouw.

Hartelijke groet,

Wendy Schouten,

auteur Bevallen Op Eigen Kracht (eind 2011 bij Nearchus c.v.)
www.bevallenopeigenkracht.nl
www.eigenkracht.blogspot.com

Beval niet in het ziekenhuis als het niet medisch noodzakelijk is!

Vrouwen doen er verstandig aan thuis te bevallen als ziekenhuisopname niet medisch noodzakelijk is.

Dat stelt professor Raymond de Vries vandaag tijdens zijn aanvaarding van de bijzondere leerstoel midwifery science aan de Universiteit van Maastricht, ingesteld door Hogeschool Zuyd. De van origine Amerikaanse hoogleraar verloskunde baseert zijn uitspraak op zijn ervaringen in de Verenigde Staten waar 99 procent van de vrouwen in het ziekenhuis bevalt. De moedersterfte is daar twee keer zo hoog als in Nederland. Mensenrechtenorganisatie Amnesty International heeft in Amerika president Obama gevraagd onderzoek naar moedersterfte te doen.

De Vries wil een tegengeluid laten horen in de discussie over de babysterfte in Nederland. Eind vorig jaar suggereerde onderzoek van het UMC een samenhang tussen thuis bevallen en babysterfte. Los van het feit dat de Vries twijfelt aan de cijfers en het gesuggereerde verband, vat hij de hoge moedersterfte in de V.S. op als een signaal dat veilig bevallen niet gebaat is bij meer hospitalisering.

Voor een betere samenwerking tussen verloskundigen en gynaecologen zou de opleiding van verloskundigen naar het masterniveau getild moeten worden.

Voor alle betrokken deskundigen wil ik daar graag het volgende aan toevoegen: De grootste stappen voorwaarts in veilig bevallen kunnen op dit moment behaald worden door de fixatie op controle en techniek los te laten en meer gebruik te maken van de natuurlijke kracht waarover vrouwen van nature beschikken (Zie mijn website www.bevallenopeigenkracht.nl en mijn publicaties in Volkskrant, Trouw en Nederlands Dagblad).

Lees hier het volledige artikel in
Telegraaf